بالاترین ارگان بین المللی گزارش نقض حقوق بشر درون سازمان مجاهدین را انتشار داد

Screenshot_2014-1-24 9.56.24
سازمان مجاهدین خلق که ساختاری با سلسله مراتب و دیکتاتوری دارد، محدودیتهای سختی را بر حقوق ساکنان کمپ لیبرتی اعمال می کند . این محدودیت ها عبارتند از محدودیت حق آزادی تحرک در داخل کمپ، محدودیت حق ترک سازمان، محدودیت حق ارتباط و اجتماع، همچنین ممنوعیت تماس اعضا با خانواده هایشان (حتی کسانی که خانواده هایشان در داخل کمپ الحریه هستند)، منع دسترسی به ارتباطات اولیه و دسترسی به مراقبت های پزشکی و درمانی …
قسمت اول مصاحبه با تلویزون مردم تی که در تاریخ 24 ژانویه 2014 انجام گرفت.
یونامی در گزارش نیم سالانه خود ( نیمه اول سال 2013 ) در خصوص وضعیت حقوق بشر در عراق را منتشر کرد . در این گزارش 37 صفحه به موضوعات مختلف حقوق بشری موجود در عراق پرداخته شده است. منجمله در بخشی ( صفحه 19 پراگراف 1- 11 ) این گزارش به موضوع کمپ لیبرتی و موارد نقض حقوق بشر در سازمان مجاهدین خلق ایران اشاره شده است .
( قابل توجه که این گزارش مربوط به 7 ماه قبل است که یونامی تنظیم کرده که در ان، حمله اخیر و افرادی که کشته شدند قید نشده ، جابجائی نفرات المان انجام نشده و البانی هم شروع شده بود .)
در زیر ترجمه کامل قسمت مربوط به نقض حقوق بشر در کمپ لیبرتی آورده می شود :
( *بر اساس یادداشت تفاهم با دولت عراق که در دسامبر 2011امضا شده، یونامی به دیدارهای روزانه خود برای نظارت بر کمپ الحریه جایی که بیش از 3000 نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران – سازمانی که رسما توسط تعدادی از کشورها به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شده – در آن ساکن هستند، ادامه میدهد .
کمپ الحریه در 9 فوریه و 15 ژوئن 2013 مورد حملات موشکی قرار گرفت. به گفته کارکنان کلینیک داخل کمپ که توسط دولت عراق اداره میشود، در اولین حمله، هشت تن از ساکنان کشته شدند و بیش از 71 نفر مجروح شدند. در دومین حمله، دو تن کشته شدند .
نماینده ویژه دبیرکل علنا هر دو حمله را محکوم کرد و از دولت عراق خواستار اتخاذ اقدامات مناسب برای اطمینان از حفاظت ساکنان گردید. به دنبال حمله فوریه رهبری ساکنان خواسته هایی را مطرح نمود منجمله بازگشت به کمپ اشرف و نیز تامین دیوارهای بزرگ بتونی – تی وال – (که بالغ بر 17000 عدد بود) برای همه قسمتهای کمپ، همچنین تامین تجهیزات حفاظت فردی برای هر یک از ساکنان، و 380 سنگر بتونی علاوه بر 120 سنگری که در حال حاضر در اردوگاه وجود دارد. تا زمان پایان این گزارش، دولت عراق 296 سنگر بتونی و 591 تی وال کوچک را برای انتقال تامین نمود، اما رهبران ساکنان آنرا نپذیرفتند و در عوض خواستار بازگشت به کمپ اشرف گردیدند به دلیل اینکه تجهیزات حفاظت فردی و تی والهای بزرگ تامین نشده بود.
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل به تلاشهای خود برای احراز هویت افراد که نیاز به حمایت بین المللی و یک راه حل پایدار داشتند، ادامه داد. تا تاریخ 30 ژوئن 2013، تعداد 1604 نفر که نیاز به حفاظت بین المللی داشتند، احراز هویت شده بودند. با این حال، تلاش های کمیساریای عالی پناهندگان برای پیدا کردن راه حل های پایدار به دلیل عدم همکاری ساکنان، مثل تحریم مصاحبه های کمیساریا، با مانع روبرو گردید.
در ماه مارس، دولت آلبانی باز اسکان 210 از ساکنان را پذیرفت ولی سازمان مجاهدین خلق اسامی افرادی که توسط دولت آلبانی پذیرفته شده بودند، را رد کرد و اصرار نمود که سازمان باید تصمیم بگیرد که چه کسانی باید به آنجا بروند. در نتیجه تا پایان ماه ژوئن، کمیساریا توانست فقط کار باز اسکان تنها 71 تن از ساکنان را به انجام برساند. در یک اقدام مشابه، در ماه آوریل، دولت آلمان تصمیم به پذیرش ماکسیمم 100 تن از ساکنان برای باز اسکان گرفت. در زمان نگارش این گزارش، آماده سازی برای انتقال گروه اول در ماه جولای در جریان بود .
یونامی به طور مستمر نگران نقض حقوق بشر توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق در داخل کمپ الحریه علیه ساکنان، بوده است. این موارد بر اساس مصاحبه هایی که یونامی با اعضایی که موفق به ترک کمپ لیبرتی شده اند و همچنین در صحبتهای خصوصی با تعدادی از ساکنان فعلی کمپ که توانسته علیرغم ممانعت رهبری کمپ انجام بدهد، تهیه شده است .
سازمان مجاهدین خلق که ساختاری با سلسله مراتب و دیکتاتوری دارد، محدودیتهای سختی را بر حقوق ساکنان کمپ لیبرتی اعمال می کند . این محدودیت ها عبارتند از محدودیت حق آزادی تحرک در داخل کمپ، محدودیت حق ترک سازمان، محدودیت حق ارتباط و اجتماع، همچنین ممنوعیت تماس اعضا با خانواده هایشان (حتی کسانی که خانواده هایشان در داخل کمپ الحریه هستند)، منع دسترسی به ارتباطات اولیه و دسترسی به مراقبت های پزشکی و درمانی ).
اهمیت یک ان این است که یک ارگان بین المللی دارد از سرکوب و خفقان در داخل تشکیلات مجاهدین خلق که یک فرقه است، را تائید می کند .
برای اولین بار است که یک ارگان بین المللی که بی طرف است ،فقط مسئولیت کاری که برعهده دارد را پیش می بردو هیچ منافعی هم در این بین ندارد. توانسته با تعدادی از کسانی که درکمپ هستند و حتی علیرغم ممانعت سران سازمان با انها صحبت کرده انها این حرف ها را زده اند . ببینید که در داخل سازمان چه خبر است که تازه یک گوشه انرا افشا کرده اند. بوی گند دیکتاتوری توی فرقه رجوی بیرون زده است . اعضاء جدا شده این حرف ها را در گذشته می زدند و الان هم می زنند با هزاران مارک وتهمت روبرو هسیتم . اینجاست که دست سازمان دارد رو می شود و حرفهایشان مانند کف روی اب دارد محو می شود . یونامی که دیگر از اعضاء جداشده نیست و ایرانی هم که نیستند که منتقد سازمان مجاهدین باشند. یک عده افراد بی طرف که برای یک ارگان بین المللی کار می کنند . که مسئولیتشان را بر اساس منشور سازمان ملل، که خود رجوی هم ادعا می کند انها را قبول دارد دارند ایفا می کنند . حالا تصور کیند که درها باز شود و همه بتوانند ازادانه حرف هایشان را بزنند ببیند چی می شود .روی خمر های سرخ وپینوشه سفید می شود .
نکات جالب که روی انها تیز شده اند :
عدم همکاری ساکنان، مثل تحریم مصاحبه های کمیساریا ، سازمان مجاهدین خلق که ساختاری با سلسله مراتب و دیکتاتوری دارد، محدودیتهای سختی را بر حقوق ساکنان کمپ لیبرتی اعمال می کند . این محدودیت ها عبارتند از محدودیت حق آزادی تحرک در داخل کمپ، محدودیت حق ترک سازمان، محدودیت حق ارتباط و اجتماع، همچنین ممنوعیت تماس اعضا با خانواده هایشان (حتی کسانی که خانواده هایشان در داخل کمپ الحریه هستند)، منع دسترسی به ارتباطات اولیه و دسترسی به مراقبت های پزشکی و درمانی .
یونامی به طور مستمر نگران نقض حقوق بشر توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق در داخل کمپ الحریه علیه ساکنان، بوده است. این موارد بر اساس مصاحبه هایی که یونامی با اعضایی که موفق به ترک کمپ لیبرتی شده اند و همچنین در صحبتهای خصوصی با تعدادی از ساکنان فعلی کمپ که توانسته علیرغم ممانعت رهبری کمپ انجام بدهد، تهیه شده است
حالا یونامی امده بر اساس مشاهدات و صحبت های کسانی که در داخل کمپ هستند و از دید سازمان مجاهدین مزدور و اطلاعاتی و….. نبیستند این موضوعات را می گوید
وقتی که رجوی تاکید می کرد که از اشرف نمی خواهد بیرون برود و نمی خواست به لیبرتی برود از افشای همین چیز ها می ترسید یعنی همان حرف های که جدا شدگان می گفتند .
نکته قابل توجه دیگر این است که این برای سومین بار است که ارگانهای بین المللی سازمان مجاهدین را به خاطر نقض حقوق بشر محکوم می کنند . اولین بار دیدبان حقوق بشر در سال 2005 و دومین بار گزارش اقای مارتین کوبلر در شورای امنیت سازمان ملل بود . این سومین گزارش و تیز ترین گزارش یک ارگان بین المللی است که سازمان مجاهدین تا این لحظه هیچ گونه عکس العملی نصبت به این گزارش نشان نداده است . سوالاتی که در اینجا پیش می اید این است :
چرا سازمان مجاهدین خلق را کماکان یک سازمان تروریستی می بینند ؟ چرا با کمیساریا عالی پناهندگی همکاری نمی کنندو مصاحبه با کمیساریا را تحریم کرده اند؟ چرا سازمان مجاهدین اصرار داشت که انها تصمیم بگیرند چه کسانی باید لیبرتی را ترک کنندو از انجا بروند ؟ چرا درون سازمانی که خود را متکاملترین انقلابی ترین و…. می داند این همه باید محدویت درون ان باشد ؟ چرا یک ارگان بین المللی سازمان مجاهدین را، با ساختاری با سلسله مراتب و دیکتاتور می داند ؟ چرا …….؟
. لینک به برنامه مصاحبه تلویزون

لینک گزارش یونامی در صفحه سازمان ملل
لینک مستقیم به گزارش یونامی
Page 19
11.1 Camp New Iraq (Camp Ashraf)/ Camp Hurriya (Camp Liberty)

In accordance with the memorandum of understanding signed with the Government of Iraq in December 2011, UNAMI continued to conduct daily monitoring visits to Camp Hurriya, where more than 3,000 members of the People’s Mujahedin Organization of Iran/Mujahedin -e Khalq (PMOI/MeK)– an organisation formally listed by a number of States as a terrorist organisation- are currently based.
On 9 February and 15 June Camp Hurriya was subjected to rocket attacks. In the first attack, eight residents were killed and, according to staff at the Government – run clinic in the Camp, a further 71 were injured. As a result of the second incident, two residents lost their lives. The SRSG publicly condemned both attacks and called on the Governm ent of Iraq to take appropriate measures to ensure the protection and safety of the residents.
In the aftermath of the February attack the residents’ leadership demanded, inter alia, to return to Camp Ashraf and that they be provided with large T walls for all accommodation blocs and amenities (totalling some 17,000 large T walls), personal protective equipment (PPE) for each resident, and 380 bunkers in addition to the 120 already present in the camp. By the end of the reporting period, the Government of Iraq had provided 296 bunkers and 591 small T- walls but had refused the residents’ leaders request for a return to Camp Ashraf, for personal protective equipment and for large T walls. UNHCR has continued to work towards identifying individuals in need of i nternational protection and durable solutions for the residents of Camp Hurriya. As of 30 June 2013, 1,604 individuals had been identified as requiring international protection. However, UNHCR’s efforts to find durable solutions for the residents have been hindered by the non- cooperation of residents, such as the boycotting of UNHCR interviews. In March, the Government of Albania offered to accept up to 210 residents for resettlement.
However, the PMOI/MeK refused the names accepted by the Government of Albania, and insisted that it should decide who should be resettled there. As a result by the end of June, UNHCR had facilitated the resettlement of 71 residents only. Similarly, in April the Government of Germany decided to accept up to 20100 residents for resettlement. At the time of writing, preparations were underway to relocate the first group some time in July. UNAMI has continuing concerns about human rights abuses committed by the PMOI/MeK leadership within Camp Hurriya against the residents. These claims have been made to United Nations Monitors during interviews with residents who had man aged to leave Camp Hurriya, as well as in a number of private discussions with residents who still reside in the Camp- despite the leadership’ s attempts to prevent such discussions. The PMOI/MeK, which has a hierarchical and authoritarian structure, imposes a number of severe restrictions on the residents’ rights, including the right of freedom of movement within the Camp and the right to leave the organization, the free right of association, along with restrictions on contacts with family members (including those residing in Camp Hurriya), on access to basic communications, and on access to medical care and treatment.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s